از اصول اولیه ای یک مبارزه اسلامی، علاوه بر تسلط برعلوم روز، توجه به معنویات، بالابردن معرفت دینی، تهذیب و تذکیه نفس و در نهایت انجام درست واجبات و اجتناب از منکرات توسط مبارزان است. در این صورت است که فرد مبارز، تقوا پیشه گردیده، بصیرت نصیبش شده و آنگاه با شناخت حق از باطل، به طور قاطع در کنار جبهه حق و در برابر جبهه باطل قرار گرفته، جانانه به مبارزه راستین می پردازد.
اصل دیگر، مولد بودن یک مبارز است آن هم در چند عرصه؛
۱- مولد در زمینه فکر و اندیشه، به این معنا که یک فرد مبارز نسبت به معارف دینی آن قدر مسلط باشد تا با تحلیل و تجزیه، بتواند دیگر افراد را تحت تاثیر قرار داده، جذب جریان مبارزاتی نماید.
۲- مُوَلِّد در عرصه تولید نیرو، به این معنی که خودرا تکثیر کند و عناصر در دسترس را شناسایی و جهت توسعه و گسترش پایگاه مبارزاتی، آنان را جذب، تربیت و سازماندهی نماید.
۳- مولد در میدان های اقتصادی از دیگر خصوصیت یک مبارز است.
تداوم حیات یک جریان و جنبش علاوه بر وابستگی به خصوصیات متعدد، بسته برداشتن اقتصاد قوی و درعین حال مستقل است، و جای شکی نیست که یک چنین اقتصادی، تنها و صرفا با اهتمام و ورود شخص و یا اشخاص مبارز به طور عام و عناصر متخصص در این رشته به طور خاص دست یافتنی خواهد بود.
سیدعیسی حسینی مزاری
در جلسه ای باحضور جمعی از اعضای مرکز تبیان در کابل
۱۱ قوس/آذر ۱۴۰۰ شمسی
[1] 
[2] 
[3] 
[4] 
[5] 
[6] 
[7]