خبرگزاری صدای افغان(آوا)ـ قندهار: حجت الاسلام والمسلمین سید عیسی حسینی مزاری، رییس کل مرکز فعالیت های فرهنگی اجتماعی تبیان و خبرگزاری صدای افغان(آوا) که در همایش “در امتداد خط بعثت” به مناسبت تجلیل از بعثت رسول گرامی اسلام حضرت محمد مصطفی(ص)، همزمان با بیستمین سالروز تاسیس خبرگزاری صدای افغان(آوا) و افتتاح دفاتر نمایندگی مرکز فعالیت های فرهنگی اجتماعی تبیان و خبرگزاری آوا در شهر قندهار صحبت میکرد، بیان داشت: بعثت فرصت اقدام خدای متعال برای فراهم کردن زمینه کامل بارش باران نعمات الهی میباشد و لحظه آغاز احیاء انسانیت است. پیامبر اسلام در این روز مبعوث شد تا بشر را به سوی تعالی، رشد و خدای متعال رهنمون گرداند و وظیفه هدایتگری را به عهده بگیرد؛ پیامبر اسلام برای رسیدن به این اهداف از برنامههای مختلفی استفاده کرد که عمده ترین آن کار در راستای بالا بردن آگاهی مردم و مبارزه با جهل و خرافات بود.
امروز وظیفه همه ما هدایتگری است
حجت الاسلام والمسلمین حسینی مزاری با بیان اینکه امروز نیز وظیفه ما هدایتگری است، افزود: عمده ترین برنامه ای که امروز ما میتوانیم در راستای تحقق آن تلاش نماییم، کار فرهنگی است؛ کار فرهنگی میتواند آگاهی انسانها را بالا برده و آنها را به کمال، تعالی، رشد و سعادت برساند.
تنها راه حل مشکلات امروزی ما کار فرهنگی است
به باور وی: ما اگر بخواهیم که در کشور امنیت صد درصدی برقرار گردد و اقتصاد رشد نماید، به خصوص در شرایط موجود که وضعیت اقتصادی کشور بحرانی است و مشکلات مختلف اقتصادی وجود دارد، طبعاً نیاز داریم که کار فرهنگی صورت بگیرد و بایستی در این مسیر کار کنیم؛ چون در طول مدت چهلوسه سال ما از ناحیه ضعف فرهنگی ضربات سنگینی را متحمل شدیم. مشکلات امنیتی که در گذشته وجود داشته و حتی در زمان جهاد، جنگهای داخلی و کشت و کشتار صورت گرفت و بعد تجاوز و اشغال غرب و تداوم انتحار و انفجار و حالا هم که غربیها انواع مختلف بازی را روی دست گرفته اند تا بر ما اعمال کنند، همه بهخاطر ضعف آگاهی و پایین بودن سطح فرهنگ مردم ما بوده است.
[1]
همه باید در عرصه جهاد فرهنگی حضور فعال داشته باشند
رییس عمومی مرکز فعالیت های فرهنگی اجتماعی تبیان از مجموع فرهیختگان، علمای حوزات علمیه، دانشگاهیان، عناصر رسانهای، خبرنگاران، دست اندر کاران مطبوعات و سایر اقشار تاثیرگذار خواست: بایستی همه در عرصه جهاد فرهنگی با حضور مجدانه شان دست به دست هم بدهند و حرکت کرده و در راستای فرهنگی کار کنند.
پیشگام شدن آمریکا و کشورهای غربی در جهت رسمی کردن حکومت افغانستان در حقیقت امضای انزوا، شکست و حقارت شان خواهد بود
این فعال مسایل سیاسی افغانستان و منطقه میگوید: این حق مردم افغانستان است که بایستی جهان حکومت فعلی را به رسمیت بشناسد و در این راستا، کشورهای همسایه به خصوص ایران و پاکستان در قدم اول در زمینه به رسمیت شناختن حکومت افغانستان اقدام کنند، با دولت افغانستان همکاری کنند و دنیا را مجاب بسازند تا این حکومت به رسمیت شناخته شود.
این عالم برجسته دینی در ادامه تاکید کرد: باید توجه داشت که کار رسمی ساختن حکومت افغانستان قطعاً در ابتدا از سوی غربیها صورت نخواهد گرفت، آمریکا تا بتواند در راستای تضعیف و سرکوب ما حرکت خواهد کرد، چرا؟ بهخاطر اینکه اگر آمریکا و کشورهای غربی در جهت رسمی کردن حکومت افغانستان پیشگام شوند، در حقیقت امضاء انزوا، شکست و حقارت و در بدری خودشان خواهد بود.
مرکز تبیان یک تشکیلات بزرگی است که در طول ۲۰ سال گذشته در برابر توطئه های آمریکا کار و افشاگری کرده است
رییس عمومی مرکز تبیان یادآور شد: ” تنها نهضت طالبان علیه امریکا و غربیها نبود، بلکه طالبان بخشی از نهضت علیه آمریکا بود که اینها بیست سال در سنگرهای افغانستان مبارزه و جنگ نموده و خون دادند، اما جریان های بزرگ دیگر در حین اینکه تحت ظلم آمریکایی ها زندگی میکردند، اما در صحنه مبارزه کرده، سینه شان را سپر نموده و در برابر اشغال و توطئه های امریکا و تمام غربیها در شهرهای بزرگ مبارزه کردند. یکی از آن تشکلات بزرگ، تشکیلات مرکز تبیان بود که از لحظه ورود آمریکا فریاد سرداد که آمدن آمریکا تجاوز و اشغال است و برخلاف منافع ملی و اسلامی ما بوده و قلدرمآبانه است، اما آن زمان اکثر شخصیت های حقیقی و حقوقی علیه ما حرف میزدند و به این باور بودند که آمریکایی ها فرشته نجات ما هستند و برای رشد اقتصاد و تامین امنیت ما آمده اند. اما مرکز تبیان در برابر تبلیغات عناصر نفهم و یا وابسته به غرب و مزدوران آن در افغانستان ساکت ننشسته و بیست سال در زمان به اصطلاح جمهوریت، علیه تمام غرب در جای جای افغانستان حضور رسمی و غیررسمی داشته و مجدانه با کار فرهنگی و رسانهای خود، توطئه های امریکا و غرب را افشا میکرد”.
امریکاییها با همکاری امنیت ملی آن زمان بر دفاتر مرکز تبیان و خبرگزاری صدای افغان حمله نموده و ۵۲ نفر را شهید و بیش از ۱۴۰ نفر را زخمی نمودند
اینجاست که حسینی مزاری یادآور شد: بزرگترین مبارزه و جنگ نرم را مرکز تبیان و خبرگزاری صدای افغان آوا در سطح افغانستان، منطقه و دنیا ارائه داد و روشنگری کرد. این است که ما بعد از بیست سال نتیجه زحمات مان را گرفتیم و امریکا و غرب را از کشور خود بیرون نمودیم. به گفته وی: آثار و نشانه حرکت ضد استکباری ما این بود که در سال ۱۳۹۶ شمسی دفاتر ما در کابل، مورد حمله انتحاری عناصر آمریکایی قرار گرفت و داعش متهم شد، اما اطلاعاتی که ما داریم خود آمریکایی ها با همکاری امنیت ملی آن زمان آمدند و علیه دفتر ما اقدام کردند. ۵۲ نفر از همکاران ما در یک لحظه در دفتر ما به شهادت رسیدند و بیش از ۱۴۰ نفر دیگر زخمی شدند. در میان این ۵۲ نفر تنها ۳۱ نفر طلبه و روحانی بودند که در طول چهل و سه سال بحران این تعداد طلبه و روحانی و فرهیخته و همچنان به این تعداد از اساتید دانشگاه و دانشجو به شهادت نرسیده بودند.
[2]
استفاده از ظرفیت های موجود و حل مشکلات
رییس خبرگزاری صدای افغان(آوا) اظهار داشت: ما نباید حل مشکلات داخلی و معضلات اقتصادی را گره به این بزنیم که کشورهای منطقه و دنیا ما را به رسمیت بشاسند، بلکه در عوض ما در داخل کشور ظرفیت و توان های خیلی خوبی داریم که میتوانیم با تدبیر، مشکلات اقتصادی و امنیتی خود را مثل سایر کشورهایی که در تحریم قرار داشتند و قرار دارند، حل نماییم.
حکومت و مردم افغانستان باید از مقاومت مردم ایران، کوریای شمالی، یمن و لبنان درس بگیرند
او در ادامه علاوه نمود: حکومت و مردم افغانستان باید در همه عرصه ها از مقاومت مردم ایران، کوریای شمالی، لبنانیها و یمنی ها که سال های سال در تحریم صددرصد به سر میبرند، ولی در همه عرصه ها رشد کردند و خودکفا شدند، درس بگیرند و به این باور باشند که مردم افغانستان هم میتوانند در حالی که تحریم هستند و به رسمیت شناخته نشده اند، مشکلات اقتصادی، فرهنگی، امنیتی، نظامی و معضلات سیاسی خودشان را حل کنند.
راه حل مشکلات موجود کشور ایجاد همسبتگی ملی است
حسینی مزاری راه حل مشکلات موجود کشور را ایجاد همبستگی ملی دانسته و خاطرنشان ساخت: در مرحله اول حکومت باید در عرصه ایجاد همبستگی ملی گام بگذارد و پایه های خود را توسعه بخشیده و از همه اقوام، طوایف و پیروان همه مذاهب را در خود جا بدهد. حکومت باید ممثل اراده تمام مردم افغانستان و ملت افغانستان باشد. حکومت افغانستان باید بستر تبارز تمام افکار، آرا و دیدگاه های مذهبی و مکتبی مردم افغانستان باشد. لذا تمام مردم افغانستان هم بایستی در این عرصه ورود پیدا کرده و منتظر حکومت ننشینند؛ زیرا که حکومت نو پا بوده و ممکن است معضلات مختلف در درون این حکومت وجود داشته باشد و در برابر آنها بهزودی فایق نیاید و نیاز به فرصت داشته باشد.
مردم نباید منتظر حکومت بنشینند
این فعال فرهنگی اجتماعی در ادامه افرود: بنابراین مردم ما نباید منتظر اقدامات حکومت بنشینند، بلکه بایستی تمام نخبگان، شخصیت های حوزوی و دانشگاهی وارد صحنه شوند و یک نهضت ملی را شکل بدهند؛ همدیگر را به آغوش بگیرند و هیچ کسی ادعای برتری و اکثریت نکند؛ چونکه ما در طول چهل و سه سال گذشته جنگ را تجربه کردیم و همه زورشان را زدند. دیدیم که هیچ کسی بر کسی دیگر مسلط نشد. لذا اقتدار با جنگ و با زور اسلحه و سر نیزه به دست نمیآید، مگر این که کل ملت همدست و مقتدر شوند و در برابر دشمنان خارجی شان ایستادگی کنند.
حسینی مزاری در اخیر صحبتهای خود یادآور شد: مرکز فعالیت های فرهنگی اجتماعی تبیان و خبرگزاری صدای افغان(آوا) در جهت احیای فرهنگ، تقویت آگاهی های مردم و ایجاد مسئولیت برای مردم و مبارزه با دشمنان مردم و اسلام تاسیس شده و تا هنوز در عرصههای مختلف خدمات و دست آوردهای خیلی خوبی را ارائه کرده است.
[3]
مشروح سخنان حجت الاسلام والمسلمین سید عیسی حسینی مزاری در مراسم افتتاح دفتر نمایندگی مرکز فعالیت های فرهنگی اجتماعی تبیان و خبرگزاری صدای افغان(آوا) در شهر قندهار به شرح زیر است:
بسم الله رحمن الرحیم
مراسم امروز به مناسبت سالروز بعثت رسول گرامی اسلام برگزار شده است و در حاشیه این مناسبت از بیستمین سالروز تاسیس خبرگزاری صدای افغان( آوا) به عنوان اولین خبرگزاری خصوصی افغانستان و تنها خبرگزاری بینالمللی کشور تجلیل میشود، و همچنان روز آغاز فعالیتها و افتتاح دفاتر نمایندگی مرکز تبیان و خبرگزاری صدای افغان(آوا) در ولایت قندهار با مسئولیت برادر معزز و مکرم ما جناب آقای مرتضی خالقی است.
ابتدا سالروز بعثت رسول گرامی اسلام را به محضر شما بزرگوارن اعم از خواهران و برادران، علمای بزرگوار و شخصیت های حقیقی، حقوقی، دولتی و غیردولتی تبریک و تهنیت میگویم.
در امتداد خط بعثت
لذا دقایق مختصری را که خدمت شما هستم، حول محور “در امتداد خط بعثت” صحبت خواهم کرد.
بعثت فرصت اقدام خدای متعال برای فراهم کردن زمینه کامل بارش باران نعمات الهی میباشد و لحظه آغاز احیاء انسانیت و شروع نقطهی به اوج رساندن مسلمان و هر فرد و جمعیتی که به این دین بگرود، است. پیامبر اسلام امروز مبعوث شد تا بشر را به سوی تعالی، رشد و خدای متعال رهنمون گرداند و وظیفه هدایتگری را به عهده بگیرد؛ پیامبر اسلام برای رسیدن به این اهداف از برنامههای مختلفی استفاده کرد و عمده ترین فعالیت پیامبر کار در راستای بالا بردن آگاهی مردم و مبارزه با جهل و خرافات بود.
پس بنابراین کار پیامبر کار فرهنگی، تبلیغی و رسانه ای بود که قطعاً رسانه آن روز مسجد، منبر و اجتماعات مختلف بود. اگرچه امروز هم این رسانه به صورت فیزیکی در سطح دنیا به ویژه جهان اسلام و اخصاً افغانستان از جایگاه ویژهای برخوردار است، اما در آن زمان تنها رسانه، منبر، مسجد و اجتماعات کوچک و بزرگ به مناسبت های مختلف بود.
همزاد حرکت پیامبر گرامی اسلام در راستای هدایت انسانها، قطعاً دشمنان هم آرام ننشسته و در برابر اقدامات ایشان از برنامههای گوناگون استفاده کردند که عمدهترین کار دشمن علاوه بر تجاوز، قتل و قتال، ترور و دهشت افگنی، کار ضد فرهنگی و ضد تبلغی بود. لذا دشمنان اسلام به زعم خودشان کار فرهنگی و تبلیغی نموده و از ابزارهای مختلف در این راستا استفاده میکردند.
خوب من و شما هم از پیروان پیامبر بزرگ اسلام هستیم و میخواهیم در امتداد خط بعثت باشیم. هدفی که پیامبر(ص) بعد از بعثت به عهدهاش گذاشته شد و داشت، همچنان وجود دارد و کسانی که بعد از ایشان آمدند، مثل حضرت امیر(ع) و سایر بزرگان دینی و امامان معصوم وظیفه هدایتگری داشتند.
امروز هر کسی در مسیر هدایت مبارزه میکند، کار پیامبر(ص) را انجام میدهد
بعد از ائمه معصومین علیهم السلام نیز، بزرگان دینی ما وظایف هدایتگری را به عهده داشتند و امروز هم هر کسی در مسیر هدایت و راهنمایی انسانها و درمسیر رشد و تعالی قدم میگذارد و مبارزه میکند، در حقیقت کار پیامبر اسلام(ص) را انجام میدهند؛ اخصاً علما و شخصیت های فرهیخته دینی و دانشگاهیان در هر حد و در هر لباسی که باشند این وظیفه را به عهده دارند.
ضرورت هدایتگری با استفاده از کار فرهنگی
حالا که وظیفه ما هدایتگری است. پس این عمل از چه طریق درست انجام میشود و چگونه به این خواهیم رسید؟ عمده ترین برنامه که امروز ما میتوانیم در این راستا استفاده کنیم، کار فرهنگی است و کار فرهنگی میتواند آگاهی انسانها را بالا برده و آنها را خدا شناس نموده و بهسوی کمال، تعالی، رشد و سعادت برساند.
شاید شما سوال کنید که دریک چنین شرایطی کار فرهنگی امکان ندارد و کار سختی است، چون کار فرهنگی به امنیت و اقتصاد نیاز دارد و بدون امنیت و اقتصاد که کار فرهنگی و رسانهای نمیشود!
خب جوابش مشخص است. اتفاقاً تا زمانیکه کار فرهنگی نکنیم و مردم را از نظر آگاهی بالا نبریم، نه امنیت در کشور به وجود میآید و نه اقتصاد رشد میکند. درست است که هر سه اینها لازم و ملزوم همدیگر هستند، اما پایه، کار فرهنگی است و ما اگر بخواهیم در کشور امنیت صد درصدی برقرار گردد و اقتصاد رشد کند، به خصوص در شرایط موجود که وضعیت اقتصادی کشور بحرانی است و مشکلات مختلف اقتصادی در کشور وجود دارد، طبعاً ما نیاز به کار فرهنگی داریم، بایستی در این مسیر کار کنیم.
ما در طول چهل و سه سال اخیر از ناحیه ضعف فرهنگی ضربات سنگینی را متحمل شدیم و مشکلات امنیتی که در گذشته وجود داشته است؛ حتی در زمان جهاد و جنگهای داخلی که مردم یکدیگر را میکشتند و بعد که غربی ها به کشور ما تجاوز کردند و ناامنی، ترور و حملات انتحاری تداوم یافت و اکنون نیز بازی های مختلفی را روی دست گرفتهاند؛ همه اینها ناشی از ضعف آگاهی و پایین بودن فرهنگ مردم ما بوده است.
بنابراین است که مجموع فرهیختگان و تمام شخصیتهایی که توانایی دارند، باید در عرصه جهاد فرهنگی حضور بههم برسانند؛ علمای حوزه علمیه، دانشگاهیان، عناصر رسانهای، خبرنگاران، دست اندرکاران مطبوعات همه و همه بایستی بلاخره در این عرصه با حضور مجدانه شان تلاش کنند.
[4]
چرایی کار فرهنگی در این شرایط سخت و دشوار؟
بازهم شاید سوال کنید که این شیخ بزرگوار و این سید از دل سیر خود حرف میزند. امروز کل غرب علیه ما بسیج شده، آمریکا نمیگذارد که آب خوش از گلوی ما پایین برود و حکومت ما را به رسمیت نمیشناسد و پول های ما را بلوکه کرده است، بازهم بیاییم کار فرهنگی که کار سخت و دشواری است بکنیم؟ بله امروز اگرچه باید حکومت از ناحیه جهان و قدرت های بزرگ و کوچک، کشورهای همسایه و جهان به رسمیت شناخته شود و حق ما بوده و بایستی بلاخره به ما و حکومت افغانستان برگردد، اما بایستی در مسیر کار فرهنگی مجدانه تلاش کرد.
حق مردم افغانستان است که بایستی جهان این حکومت را به رسمیت بشناسد/ کشورهای همسایه پیش قدم شوند
حالا هر کسی که حاکم باشد، قبلاً کسانی دیگر بودند، ولی امروز طالبان آمدند و کشور را فتح نموده و اقتدار را بدست دارند. لذا حق مردم افغانستان است که بایستی جهان این حکومت را به رسمیت بشناسد.
در این راستا کشور های همسایه بهخصوص ایران و پاکستان در قدم اول باید در راستای به رسمیت شناختن حکومت افغانستان اقدام کنند و با دولت افغانستان همکاری نموده و دنیا را مجاب کنند تا این حکومت به رسمیت شناخته شود.
اما بایستی توجه داشت که کار رسمی ساختن حکومت قطعاً در ابتدا از سوی غربیها صورت نخواهد گرفت، آمریکا تا بتواند در راستای تضعیف و سر کوب ما حرکت خواهد کرد. چرا؟ بهخاطر اینکه اگر آمریکا و کشورهای غربی در جهت رسمی کردن حکومت افغانستان پیشگام شوند، در حقیقت امضای انزوا، شکست، حقارت و دربدری خودشان است.
طالبان تنها نهضت علیه امریکا نبود/ مرکز تبیان از لحظه ورود آمریکا فریاد زد که حضور امریکا، تجاوز و اشغال است
به رسمیت شناختن نهضتی است که مردم افغانستان یک بار انگلیسها را شکست دادند، بار دوم شوروی های را شکست دادند و این بار هم آمریکایی ها را شکست دادند. نهضت مردم افغانستان تنها نهضت طالبان نبود، طالبان بخشی از نهضت علیه آمریکا بود که اینها بیست سال در سنگرهای گرم افغانستان مبارزه و جنگ کردند و خون دادند، اما جریان های بزرگ دیگر در حین اینکه تحت ظلم آمریکایی ها زندگی میکردند، اما سینه شان را در صحنه مبارزه سپر نموده و در برابر اشغال و توطئههای آمریکا و تمام غربیها در شهرهای بزرگ ایستادند و علیه آمریکا تظاهرات، سخنرانی و کارهای بزرگ و نرم به راه انداختند. یکی از آن تشکلات بزرگ، تشکیلات مرکز تبیان بود که از لحظه ورود آمریکا داد زد که آمدن آمریکا تجاوز و اشغال است و برخلاف منافع ملی و اسلامی ما بوده و قلدرمآبانه است.
اما آن زمان اکثریت شخصیت های حقیقی و حقوقی علیه ما حرف میزدند و می گفتند که حسینی مزاری جاسوس و وابسته است که علیه آمریکا و کسانی که فرشته نجات ما هستند، اقتصاد ما را رشد میدهند و امنیت را در افغانستان تامین میکنند، حرف میزند.
اما ما در برابر تبلیغات عناصر نفهم و یا وابسته و مزدوران غربی در افغانستان ساکت ننشسته و در حکومت بیست ساله جمهوریت علیه تمام غرب مجدانه در هرات، مزار، کابل و جای جای افغانستان با حضور رسمی و غیررسمی خود مبارزه نموده و مشغول افشاگری توطئه های امریکایی ها بودیم.
بزرگترین مبارزه و جنگ نرم را مرکز تبیان و خبرگزاری صدای افغان(آوا) در سطح افغانستان، منطقه و دنیا ارائه داده و روشنگری کرد و این است که ما نتیجه زحمات خود را بعد از بیست سال گرفتیم. آثار و نشانه حرکت ضد استکباری ما این بود که در سال ۱۳۹۶ شمسی دفاتر ما در کابل مورد حمله انتحاری عناصر آمریکایی قرار گرفت و داعش متهم شد، اما بر اساس اطلاعاتی که داریم، خود آمریکایی ها با همکاری امنیت ملی آن زمان آمدند و علیه دفتر ما اقدام کردند.
۵۲ نفر از همکاران ما در یک لحظه به شهادت رسیدند و بیش از ۱۴۰ نفر دیگر زخمی شدند که از میان ۵۲ شهید تنها ۳۱ نفر طلبه و روحانی بودند که در طول چهل و سه سال بحران این تعداد روحانی، طلبه فرهیخته، اساتید دانشگاه و دانشجو به شهادت نرسیده بودند.
بنابراین است وقتی که یک چنین نهضتی در افغانستان طی بیست سال گذشته شکل گرفت؛ در عرصه نظامی برادران طالب ما و در عرصه فرهنگی و جنگ نرم ما و امثال ما در سایر ولایات کار کردند و زحمت کشیدند و در نتیجه آمریکا را به زانو در آوردند و به عبارت بهتر بگویم که امریکایی ها را از افغانستان بیرون کردیم.
امریکا برای به رسمیت شناختن حکومت افغانستان پیش قدم نخواهد شد
با این حال طبیعی است که آمریکا برای رسمیت بخشیدن ما پیش قدم نخواهد شد. آمریکا و سایر کشورهای غربی تا بتوانند کارشکنی خواهند کرد تا حکومت افغانستان به رسمیت شناخته نشود. همچنان با کارشکنی و مانع تراشی شان تلاشد خواهند کرد که گروه های تروریستی را فعال بکنند تا افغانستان ناامن گردد.
مردم مطمئن باشند که ناامنی و جنگ در کشور بروز و ادامه پیدا نخواهد کرد
اما با حول و قوه الهی دست اجانب با قدرت از مردم ما کوتاه شد و شما مردم مطمئن باشید که تحت هیچ شرایطی در کشور ناامنی و جنگ بروز نخواهد کرد و ادامه پیدا نخواهد نمود. من این تحلیل را دو شب قبل در مسجد صادقیه در جمع مردم قندهار ارائه دادم و ویدیویی سخنرانی و صوت هم منتشر میشود که دقیق بشنوید. من آنجا تحلیل کردم که چرا در افغانستان دیگر ناامنی به وجود نخواهد آمد؟ چرا در افغانستان دیگر جنگ امکان ندارد؟ چرا در افغانستان دیگر کسی توان جنگیدن را ندارد؟ نه کسانی که ادعای مقاومت می کنند، نه دشمنان منطقه ای و نه دشمنان بین المللی و حتی آمریکا دیگر این توان را ندارد که بیاید در منطقه و در برابر مردم ما بایستد و باز هم غایلهای دیگری را شروع کند.
[5]
حل مشکلات داخلی را نباید به بحث رسمی شدن دولت گره بزنیم/ از مقاومت در سایر کشورها درس بگیریم
اما صحبت من این است که ما نباید حل مشکلات داخلی را به بحث رسمی شدن دولت گره بزنیم، ما نباید حل معضلات را به این گره بزنیم که کشورهای منطقه و دنیا ما را به رسمیت بشاسند، به جهنم اصلاً به رسمیت نشناسند. ما در داخل کشور ظرفیت ها و توانایی های خیلی خوب داریم که میشود با تدبیر مشکلات اقتصادی و امنیتی خود را حل کنیم.
مگر در دنیا کشورهای دیگری نبود که تحریم بودند؟ در همسایگی ما مگر جمهوری اسلامی ایران نزدیک به چهل و سه سال در تحریم نبود؟ و جنگ ها و عملیاتهای تروریستی مختلف را تحمل نکرد؟ چرا چهل و سه سال است که اینها تحریم هستند، اما هرچه که تحریم علیه اینها فشرده تر و سختر می شود، این مردم مقاومتر میشوند و در عرصه های مختلف رشد فزاینده کردند؟ و بازهم در همه عرصه های فرهنگی، سیاسی، اقتصادی، نظامی و دیپلوماسی در حال رشد اند.
حکومت افغانستان باید در همه عرصه ها از مقاومت مردم ایران و کوریایی شمالی درس بگیرد که از طرف غرب بهصورت صددرصدی در تحریم هستند. لبنانی ها و یمنی ها هم تحریم هستند. مگر پا برهنه های یمن با وصف تحریم صد درصد هفت سال در برابر کل دنیا نجنگیدند؟ تا هنوز هم در حال جنگ هستند و سربلند و مقاوم اند.
بنابراین مردم افغانستان هم میتوانند در حالی که تحریم اند و رسمی نباشند، مشکلات اقتصادی، سیاسی، فرهنگی، نظامی و امنیتی خودشان را حل کنند.
باید همبستگی ملی در کشور ایجاد شود/ مردم منتظر حکومت ننشینند/ این در چه صورت امکان دارد؟
خواهران و برادران! برای حل مشکلات داخلی نیاز به همبستگی ملی داریم. در مرحله اول حکومت باید در عرصه ایجاد همبستگی ملی گام بگذارد. پایه های خود را توسعه ببخشد. از همه اقوام، طوایف و پیروان مذاهب در خود جا بدهد. حکومت باید ممثل اراده و تبارز دهنده افکار، آرا و دیدگاه های مذهبی و مکتبی تمام مردم و ملت افغانستان باشد. تمام مردم افغانستان هم بایستی در این عرصه ورود پیدا کنند و منتظر حکومت ننشینند. حکومت نوپا است و ممکن است معضلات مختلف در درون این حکومت وجود داشته باشد و در برابر آن فایق نیاید، تا فایق آمدن نیاز است که فرصت داشته باشند.
بنابراین مردم ما نباید منتظر اقدامات حکومت بنشینند. بایستی تمام نخبگان کشور، تمام شخصیت های جامعه اعم از حوزوی و غیر حوزوی، دانشگاهی و غیر دانشگاهی و نخبه و غیر نخبه وارد صحنه شوند و به عنوان یک نهضت ملی همه به سمت همدیگر دست خود را دراز کنیم و همدیگر را به آغوش بگیریم. هیچ کسی ادعای برتری و اکثریت نکند.
ما در طول چهل و سه سال گذشته جنگ را تجربه کردیم؛ همه هم جنگیدند و زورشان را زدند، شما دیدید که اقتدار با جنگ و با زور اسلحه و سر نیزه تحمیل شدنی نیست، مگر اینکه کل ملت همدست باشند و خود را مقتدر کنند. اما در برابر دشمنان بیرونی هم جنگ فرهنگی و هم جنگ نظامی کارساز است. لذا همه باید دستبهدست هم بدهند و علیه دشمنان داخلی و خارجی مبارزه کنند.
برادران و خواهران! بحث بالا بردن آگاهی، همسبتگی ملی، رشد اقتصاد، تامین امنیت، رسمی شدن حکومت و حل سایر معضلات کشور با کارهای فرهنگی و فکری امکان پذیر است.
نگاهی به فعالیتهای ۳۰ ساله مرکز تبیان
این است که مرکز تبیان سی سال پیش با این فکر در پانزده سنبله سال ۱۳۷۰ شمسی تاسیس شد. آن زمان ما فکر کردیم که اگر تمام معضلات نباشد، قسمت اعظم از معضلات کشور ناشی از ضعف فرهنگی است و این شد که مرکز تبیان را تاسیس کردیم و نام این تشکیلات هم با تبعیت همین آیه ای که آقای نایاب قرائت کرد، نامگذاری شده است.
این تشکیلات در عرصه افغانستان، منطقه و بینالملل مطرح است و کار میکند. در ابتدا ما همزاد با مرکز تبیان کارهای رسانهای هم داشتیم. اول خبرگزاری فریاد عاشورا بود، بعد خبرگزاری تبیان شد و بعد در ۲۶ حوت سال ۱۳۸۰ ما اولین بار خبرگزاری صدای افغان را تاسیس کردیم که چند روز دیگر بیست ساله می شود و این دو سازمان و دو تشکل در جهت احیاء فرهنگ، تقویت آگاهیهای مردم و در جهت ایجاد مسئولیت برای مردم و مبارزه با دشمنان مردم افغانستان و اسلام تاسیس شده که تا هنوز کارهای خیلی خوبی را ارائه کرده اند.
تنها در بحث آموزش ما بیش از هشتاد هزار جوان را در رشته های مختلف آموزش دادهایم که اکثراً در سطوح مختف مشغول به کار هستند. از جمله بیش از ۵۰چ خبرنگار را تربیت کردیم و با سابقه ترین حرکت رسانهای در افغانستان و منطقه، کسانی هستند که در قالب خبرگزاری صدای افغان(آوا) کار می کنند و موسسین خبرگزاری صدای افغان و کسانی که قبل از این خبرگزاری کار کردند. این جانب شخصاً خودم از سال ۱۳۶۱ شمسی در پایگاه جهادی البرز در پایگاه سازمان فداییان اسلام به رهبری شهید مصباح کار رسانهای و فرهنگی را شروع کردم.
چگونگی افتتاح دفاتر نمایندگی مرکز تبیان و خبرگزاری آوا در قندهار
خوشحالیم که بعد از این همه مدت امروز هم دفتر نمایندگی مرکز تبیان و هم خبرگزاری صدای افغان(آوا) در قندهار افتتاح می شود. البته برادر ما جناب نورالحق گفت که بهخاطر وجود امنیت اینجا دفتر تاسیس شده، خیر! ما در بند امنیت و ناامنی نبودیم، ما در زمان جهاد هم کار فرهنگی و رسانهای میکردیم و در طول بیست سال که صد درصد علیه ما ناامنی و حرکت های تروریستی بود، دفتر ما منفجر شد، بازهم میخواستند دو دفتر تبیان را در کابل منفجر کنند. دفتر هرات ما سال ۱۳۹۴ مورد حمله نارنجک قرار گرفت که بازتاب ندادیم، دفتر مزار ما در معرض تهدید قرار داشت.
اما با وصف این که ناامنی در کشور بود، حضور داشتیم و کار میکردیم و خیلی علاقه داشتیم که در قندهار نیز کار کنیم. در سال ۱۳۸۳ با جناب آقای ابراهیمی در قندهار صحبت کردیم که بالاخره یک کسی را برای ما معرفی کند که اینجا نیز نمایندگی ما را داشته باشد، بعد در سال ۱۳۸۶ با جناب آقای زاهدی در کابل صحبت کردیم و از ایشان خواستیم که کسی را معرفی کند و الحمدالله با پیگیری های جدی حاج عزیزالله یوسفی و بعد جناب غلام حضرت جوادی و پسر ایشان، این زمینه فراهم شد و با برادر ما جناب مرتضی خالقی صحبت کردیم؛ جوان فرهیخته که هم در امور فرهنگی توان و ظرفیت دارد و هم در عرصه رسانهای، مسئولیت دفاتر مرکز تبیان و خبرگزاری آوا را به عنوان عضو ارشد تشکیلات مرکز تبیان به عهده گرفت و بعد از این در خدمت شما است.
لذا از همه شما عزیزان، علما، بزرگان و به خصوص آیت الله مسعودی که در راس مجلس اینجا نشسته، جناب آقای حسینی و جناب مولوی صاحب آمر امنیت و سایر دوستان و سایر خوهران و برادران! ما امروز دست همکاری را به سمت شما دراز میکنیم و امیدوار هستیم که مرکز تبیان محور وحدت، هماهنگی، همسویی و ارتقای فکر، فرهنگ جامعه قندهار در کنار سایر حوزات علمیه، موسسات فرهنگی و رسانه های محترم که در قندهار هستند، به وظایف خود به درستی بپردازند.
خدای متعال به ما توفیق عنایت کند که بیش از پیش خدمت گذار همه مردم باشیم، چه شیعه و چه سنی به خصوص مردم عزیز قندهار و راه دین و ولایت را تا آخر عمر پی بگیریم و خدای متعال هم در مسیر ولایت و ولایتمداری آخر عمر ما را شهادت قرار دهد.
والسلام علیکم وحمت الله و برکاته.